بعد از روزهای زیادی تصمیم گرفتم که شعر جدید ی بذارم ....
امیدوارم خوشتون بیاد و نظر بدین ....
در ابهام یک واژه ماندم
کسی مرا می بخشد ؟
کسی هست که مرا ببخشد ؟
قله ی کوه را ابر سفیدی گرفته است ...
ـ پشت کوه جنگل سرسبزیست ـ
پشت کوه جنگل سر سبزیست؟
کوهی هست؟
یا اینکه انتظار واژه می سازد؟
یا اینکه بی چاره گی
درماندگی
واژه می سازند؟...
میگویند ستاره ها هم گریه می کنند
اشک ابر را خودم دیدم.........
شاهین تیز پرواز تو دیگر چرا گریه میکنی؟
تو که از دشتها
جنگلها
از آن کوه مه گرفته هم عبور کردی...
تو چرا؟
.
.
.
حقیقت تلخ است
هیچ راه گریزی نیست
انسان محکوم ابدی به رنج
آسمان برای من همه جا همین رنگ است...
